Gözleri öyle derinden bakıyordu ki; sanki içimdeki sırrı biliyordu. Saçları alnına dökülmüştü. O güzel kâkülüne akşam güneşi vuruyordu

Cama yaslanıştı. Fotoğraf makinesine bakıyordu. Sol yanı ışıkla parlarken, sağ yanı karanlık dehlizlerden haberler veriyordu. Sol kolu sevgiyi ara gibi ışığa kanat açarken,  sağ kolu sızlıyordu sevgisizlikten.

Yüzünde acı bir gülümseme, kalbinde sevisiz kalmanın ağrısı ve ağırlığı vardı.

Gözlerinden belliydi her şey. Hali de, pür melali de. Gözlerinin biri yaslanıyordu hayata, birisi de onu yalnız bırakanların vefasızlığını haykırıyordu, fotoğrafı çekenin duyamayacağı bir sesle.

Boşluğa düşmekle, ayakta kalma arasındaydı. Ama gücü yetmedi cama biraz daha yaslanmaya. Çünkü o bir çocuktu. Kolunun, elinin, bileğinin, sevgisiz kalan yüreğinin ne kadar dayanma gücü olabilirdi ki!

Onu kaybettik. küçük Sina kendi için hazırlanan küçük cennetine doğru yola çıktı. Ayrı anne babada bulamadığı sevgiyi, yaratıcısından bulacağından emin bir şekilde kanatlanıp gitti.