İstanbul’da yaşamıştı. Bu toprakları da, bu topraklarda yaşayan insanları da çok sevmişti. Erdemlerine, dürüstlüklerine, insanımızın

insana verdiği değere hayrandı. Öyle sevmişti ki  bizi, bize benzemeye çalışmış, bizim gibi yaşamaya alışmıştı. Öyle sevmişti ki bizi, vatanımızı vatanı gibi görmüştü. Öyle sevmişti ki bizi, ölüme bile bizimle koşmuştu. Son nefesinde neler yaşadı, neler hissetti bilemiyoruz. Ama cümleleri unutulmadı. Bir gazinin hatıralarında bugüne geldi: