Hayatın neşesi, kıpırtısı kaçtı uzun süredir. Art niyet, samimiyetsizlik ve çıkarcılık her yanımızda. Çepeçevre ahlaksızlıkla kuşatılmışız. Bunlardan kaçmak bir yana, ateş böcekleri gibi koşuyoruz yalın aleve. Nerden başlayalım bilmem anlatmaya. Hangi birini kötülesek yaşadıklarımızın durumunu göstermek için. Tek bildiğim tutulacak bir yeri kalmadı hayatın.

Hani bazen ben kendi namıma vuslat zamanı ne zaman ya rab derdim. Şimdi bütün insanlık namına soruyorum. Vuslat zamanımız ne zaman ölümle. Hayat çile oldu artık herkese.

 Aldanmayın şu anki neşenize! İçinize dönünce anlayacaksınız eksik kalan yanınızı. Yalnız kalınca dolacak gözleriniz. Sizi aldatan kalabalıkların çekildiği gece saatlerde, eğer eğlence dünyasına akmadıysanız içiniz burkulacak. Şöyle midenizle göğsünüz arasında bir yanma olacak.

 İlk önce üşütmeye yoracaksınız.

 Sonra anlayacaksınız yaratanı özlediğinizi, ölümü arzuladığınızı, vuslat için yandığınızı, kavuşma gününün hayalini kurduğunuzu.

Yeni yazılarda görüşmek üzere...